الفلاح الفصيح القصة الفرعونيه الشهيرة - و سلسلة إعرف تاريخ بلدك

کنراد، جوزف Conrad, Joseph نام مستعار، (نام واقعی، تئودور یوزف کنراد کورزنیووسکی Teodor Jozef Konrad Korzeniowski) داستان‌نویس انگلیسی (1857-1924) جوزف در لهستان و در خانواده ملاکان اصیل زاده شد. پدرش مرد ادب و نمایشنامه‌نویس ومترجم آثار انگلیسی و فرانسوی بود که به سبب فعالیتهای میهن‌پرستانه در ضمن جنگهای با روسیه به این کشور تبعید شد. مادر جوزف بر اثر فرسودگی از رنجهای دوره تبعید، در سی و چهار سالگی درگذشت و تربیت جوزف در 1869، پس از مرگ پدر به عمویش سپرده شدکنراد در نوجوانی تمایل خود را به دریانوردی ابراز کرد و در 1874، در هفده سالگی به این شغل قدم گذارد، به بندر مارسی در فرانسه رفت و چندین سال در کشتیهای بازرگانی، دریاها و اقیانوسها را پیمود و نه‌تنها با دریانوردان معاشرت کرد، بلکه با محیط اشرافی فرانسه نیز رفت و آمد یافت و بر اثر مطالعه فراوان به زبان لهستانی و فرانسوی بر معلومات خود افزود؛ پس از آن ناگهان، بی‌آنکه کلمه‌ای انگلیسی بداند، در 1878 مارسی را به قصد انگلستان ترک کرد. در انگلستان نیز مدتها در قسمت کشتیهای تجاری میان سنگاپور و بورنئو رفت و آمد کرد، از معبرهای خطرناک گذشت و از بیماری شایع وبا جان سالم به در برد، اما به بیماری روماتیسم دچار گشت. در 1886 به تابعیت انگلستان درآمد و به رمان‌نویسی روی آورد. اولین رمانش را در 1895 با عنوان "دیوانگی المه یر" Alamyer’s Folly انتشار داد که زمینه آن را محله غم‌انگیزی در بورنئو تشکیل می‌داد...............................................

برگردان: سروژ استپانیان

رضا حيرانی

هزارکتاب: فرشته نوبخت متولد آبان 1354 در تهران و فارغ‌التحصیل کارشناسی پرستاری از دانشگاهِ علوم پزشکی ایران است. فعالیت حرفه‌ای خود را در حوزه‌ی ادبیات داستانی از سال 1385 با انتشار آثاری در زمینه‌ی‌ نقد ادبی، مرور، گزارش و معرفی کتاب در نشریات ادبی از جمله گلستانه و رودکی و هم‌چنین هم‌کاری با صفحه‌ی فرهنگ‌وادب روزنامه‌های اعتماد ملی،  اعتماد و... آغاز کرد.  
اولین اثر مکتوب نوبخت، مجموعه‌داستان ‌مرغ عشق‌های همسایه‌‌ی روبه‌رویی‌، شامل شانزده داستان کوتاه است که در سال 1388 توسط نشر افراز منتشر شده است.  
مجموعه‌داستان ‌کلاغ‌ که به تازگی توسط نشر چشمه منتشر شده است، دومین کتاب فرشته‌ نوبخت است. به بهانه‌ی انتشار همین کتاب با او گفت‌و‌گو کردیم.

عنوان مجموعه‌داستان شما، ‌کلاغ‌ با تمام معانی و تصوراتی که در فرهنگ‌های مختلف دارد از بار نشانه‌ای زیادی برخوردار است. آیا از ابتدا به دنبال این بودید که عنوان مجموعه برای مخاطب پیش داوری ایجاد کند؟
نه. راستش اصلا دوست ندارم عنوان مجموعه باعث پیش‌داوری مخاطب شود. ولی متوجه شدم که نام مجموعه برای بیش‌تر مخاطبین، ایجاد سوال کرده. انتخاب این نام بیش‌تر از هرچیزی دلیل شخصی دارد. کلاغ، پرنده‌ای‌ست که دوستش دارم. به نظرم مظهر رمز‌و‌راز است. در فرهنگ ما حضور این پرنده همیشه با معانی و مفاهیمی هم‌راه بوده. این پرنده فضایی وهم‌آلود و حسِ انتظاری شوم را تداعی می‌کند، خبر از اتفاقی که در حالِ وقوع است؛ که به نظرم بی‌تناسب با فضای مبهم داستان‌های من نیست. ضمن این‌که کلاغ‌ها همیشه مراقب هم هستند و در عین‌حال از هم پراکنده‌اند. موجودات غریبی هستند در کل.

بحران دیده نشدن در این کتاب برجسته است. به نظر می‌رسد توجه به این‌که این مسئله یکی از مهم‌ترین بحران‌های هویتی در جهان امروز محسوب می‌شود شما تلاش کردید بدون شعار دادن به این مسئله بپردازید. به نظر خودتان داستان‌های کلاغ تا چه اندازه توانسته‌اند به ایده‌آل مدنظر شما در این زمینه برسند؟
من تلاشم را برای نشان دادن این بحرانِ مدرن کرده‌ام. به نظر من آدم‌های عصر ما مثل درخت‌های داستانِ ‌بنویس عشق می‌مانند. با هم و از هم جدا هستند و زندگی‌شان مثل دریاچه‌ی داستانِ  جایی دیگر‌، مسحور میان کوه‌های بلند است. عشق مفهوم کلاسیک خود را از دست داده و تبدیل به چیزی شده شبیه بنای نیمه‌ویرانِ آن‌سوی دریاچه‌ی داستانِ ‌جایی دیگر ‌یا شبیه کوهِ بلند و سنگیِ داستانِ ‌کوه‌ سنگی‌ که پشت آن چیزی نیست، احتمالا. خیلی از قواید و حتی شکل قراردادهای انسانی به ضرورتِ زندگیِ امروزی، فرق کرده‌اند. این‌ها دغدغه‌های من بوده وقت نوشتن داستان‌ها. دوست داشتم چیزی را که در روابط آدم‌ها حس می‌کنم، نشان بدهم. ایده‌آل من توی این قصه‌ها نشان‌دادن همین تنهایی و خستگی آدم‌ها بوده. فضای خاکستری و ماتِ زندگی‌های تک‌نفره‌مان و دست‌وپا زدن‌ها یا همان بحرانِ دیده نشدن که شما اشاره کردید. چیزی که هی دارد بیش‌تر و بیش‌تر می‌شود و بخش اعظمی از آن از حیطه‌ی اراده و اختیار انسان بیرون است. نمی‌توانم بگویم کاملا موفق شده‌ام آن‌چه را منظورم بوده نشان بدهم. ولی فکر کنم به چیزی که می‌خواسته‌ام تا حد زیادی نزدیک شدم.  

کلاغ

نویسنده : فرشته نوبخت

تعداد صفحه : 161 صفحه

قیمت : 4200 تومان

انتشارات : چشمه

خرید محصول

http://1000ketab.com/story/39/2390

فرزام شيرزادي، داستان نويس و روزنامه نگار

ابراهيم يونسي، استاد ناديده چند نسل از داستان نويسان

این ماجرا در خط هوایی TAM اتفاق افتاد

یک زن تقریباً پنجاه ساله ی سفید پوست به صندلی اش رسید

و دید مسافر کنارش یک مرد ساهپوست است با لحن عصبانی مهماندار پرواز را صدا کرد

مهماندار از او پرسید “مشکل چیه خانوم؟”

زن سفید پوست گفت:

“نمی توانی ببینی؟به من صندلی ای داده شده که کنار یک مرد سیاهپوست است

من نمی توانم کنارش بنشینم، شما باید صندلی مرا عوض کنید!”

مهماندار گفت: “خانوم لطفاً آروم باشید، متاسفانه تمامی صندلی ها پر هستند، اما من دوباره چک می کنم ببینم صندلی خالی پیدا می شود یا نه”

مهماندار رفت و چند دقیقه بعد برگشت و گفت: “خانوم، همانطور که گفتم تمامی صندلی ها در این قسمت اقتصادی پر هستند، من با کاپیتان هم صحبت کردم و او تایید کرد که تمامی صندلی ها در دسته اقتصادی پر هستند، ما تنها صندلی خالی در قسمت درجه یک داریم”

و قبل از اینکه زن سفید پوست چیزی بگویید مهماندار ادامه داد: “ببینید، خیلی معمول نیست که یک شرکت هواپیمایی به مسافر قسمت اقتصادی اجازه بدهد در صندلی قسمت درجه یک بنشیند، با اینحال، با توجه به شرایط، کاپیتان فکر می کند اینکه یک مسافر کنار یک مسافر افتضاح بنشیند ناخوشایند هست.”

و سپس مهماندار رو به مرد سیاهپوست کرد و گفت: “قربان این به ای معنی است که شما می توانید کیف اتان را بردارید و به صندلی قسمت درجه یک که برای شما رزرو نموده ایم تشریف بیاورید…”

تمامی مسافران اطراف که این صحنه را دیدند شوکه شدند و در حالی که کف می زدند از جای خود قیام کردند.

http://www.radsms.com

كوله ‌پشتي‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد.

رفت‌ كه‌ دنبال‌ خدا بگردد و گفت: تا كوله‌ام‌ از خدا پر نشود برنخواهم‌ گشت.

نهالي‌ رنجور و كوچك‌ كنار راه‌ايستاده‌ بود، مسافر با خنده‌اي‌ رو به‌ درخت‌ گفت: چه‌ تلخ‌ است‌ كنار جاده‌بودن‌ و نرفتن؛

 درخت‌ زيرلب‌ گفت: ولي‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ كه‌ بروي‌ وبي‌رهاورد برگردي. كاش‌ مي‌دانستي‌ آنچه‌ در جست‌وجوي‌ آني، همين‌جاست...

مسافر رفت‌ و گفت: يك‌ درخت‌ از راه‌ چه‌ مي‌داند، پاهايش‌ در گِل‌ است، او هيچ‌گاه‌ لذت‌ جست‌وجو را نخواهد يافت.

و نشنيد كه‌ درخت‌ گفت: اما من‌ جست‌وجو را از خود آغاز كرده‌ام‌ و سفرم‌ را كسي‌ نخواهدديد؛ جز آن‌ كه‌ بايد.

مسافر رفت‌ و كوله‌اش‌ سنگين‌ بود. هزار سال‌ گذشت، هزار سالِ‌ پر خم‌ و پيچ، هزار سالِ‌ بالا و پست. مسافر بازگشت رنجور و نااميد. خدا را نيافته‌ بود، اما غرورش‌ را گم‌ كرده‌ بود...

مردي با عينك فلزي و لباسي سراسر پوشيده از خاك كنار جاده نشسته بود. پلي موقتي بر روي رودخانه كشيده بودند و گاري ها، ‌چرخ دستي ها، مردها ، زن ها و بچه ها از روي آن مي گذشتند. گاري هايي كه با قاطر كشيده مي شدند به كمك سربازها كه پره هاي چرخ ها را هل مي دادند، تلوتلوخوران از شيب پل بالا مي رفتند. چرخ دستي ها به سختي از پل بالا مي رفتند و با عبور از آن ناپديد مي شدند....

خورشید بالا آمد. رگه‎های سبز و زرد بر کرانه افتاده روی تَرَکهای قایق فرسوده لغزید و سبب شد خارخسک دریایی خاردارش چون پولاد برق کبودی بزند. نور کم و بیش در موجکهای تند که بادبزن‌وار در کرانه سر به دنبال هم گذاشته‌بودند رسوخ کرد. دختر که سر چرخانده و همه‎ٔ جواهرات، یاقوت زرد، زمرد کبود، جواهرات آبرنگ با اخگرهای آتش در میانشان را به رقص درآورده‎بود، اینک پیشانی خود را برهنه کرده باچشمان گشاده باریکه راهی مستقیم بر فراز امواج گشوده‌است

واژه نامه ی نان

  برِد(BREAD ): واژه اي از انگليسي كهن، ازگويش قديمي مردم فريزلند (فرهنگ انگليسي كهن)كه ابتدا به معناي لقمه، تكه، يا خرده نان بوده است. ( فرهنگ آنگلوساكسون ، تلخيص كلارك هال ، 1966).

رول (ROLL ): يك قرص نان كوچك كه قبل از پخت حسابي با وردنه صافش مي كنند و بعد آن را لول
مي كنند . ( فرهنگ انگليسي كهن ) ....
    

شرط بندی

 استپان‌ كلوچكف‌، دانشجوي‌ سال‌ سوم‌، توي‌ ارزان‌ترين‌ اتاق‌ يك‌مجتمع‌ بزرگ‌ آپارتماني‌ مبله‌ مي‌رفت‌ و مي‌آمد و سرگرم‌ حاضر كردن‌درس‌ آناتومي‌ بود. دهانش‌ خشك‌ شده‌ بود و پيشاني‌اش‌ از فرط تلاش‌بي‌وقفه‌ براي‌ به‌ خاطر سپردن‌ مطالب‌ به‌ عرق‌ افتاده‌ بود....

مادربزرگ خیلی پیر است؛ چهره اش چین‌خورده و گیسش به کلی سپید؛ اما چشم‌هایش هم‌چون دو ستاره‌اند با درخششی گرم و گیرا که چون در تو بنگرند از خوبی لبریز می‌شوی. جامه‌ی ابریشمی ِ فاخر و خوش‌رنگی به تن می‌کند که طرحی از گل‌های درشت بر آن نقش بسته و هنگام حرکتش خش‌خش می‌کند. آن‌گاه می‌تواند داستان‌های شگرفی بگوید. مادربزرگ کوله‌باری از دانسته‌هاست؛....

پدرم مردی وظیفه‌‌شناس، منظم و رک و راست بود. و بنا به‌گفته‌ اشخاص معتمد بسیاری که از آنان تحقیق کردم، از نوجوانی یا حتی از کودکی، این صفات را دارا بوده است. تا آنجا که خود به‌یاد می‌آوردم، او نسبت به دیگر مردانی که می‌شناختیم، نه شوختر بود و نه ملولتر. شاید کمی آرامتر بود. فرمانروای خانه مادر بود نه پدر. مادر هر روز ما را را- خواهرم، برادرم و مرا - سرزنش می‌کرد. از قضا روزی پدرم زورقی سفارش داد